Osadnictwo
Znane są różne osiedla kultury Anasazi. W pierwszym okresie osady miały styl obronny, niejednokrotnie zakładano osiedla na zboczach pagórków plus ściętych wzgórzach zwanych mesami. Typowe osiedla składały się z kilkunastu (10-35) zagłębionych w ziemie, owalnych domostw o średnicy od momentu 3 do 6 metrów. Ściany wznoszono z belek plus uszczelniano mułem czyli błotem, w podłożu wykopywano jamy zasobowe. W fazie schyłkowej (Wyplataczy koszy II) wioski powiększyły się, domostwa przybrały formę ziemianek zagłębionych w ziemię (od 0,30 m do 1,80 m). Dachy, wsparte na czterech palach, budowano z drewna plus obkładano gliną. Ściany domostw pokrywano gipsową zaprawą czyli płytkami kamiennymi.
W okresie Pueblo dominowały charakterystyczne prostokątne budynki z suszonej cegły. W fazach schyłkowych (1100 r. naszej ery – 1300 r. n.e.) powstawały tzw. osiedla klifowe, lokalizowane w niszach skalnych.